Yaşam maliyetlerindeki yükseliş, ev işlerine yetişemeyen çalışan kesimin en büyük yardımcısı olan gündelikçi hizmetlerini bir "lüks" haline getirdi. 12 Şubat 2026 itibarıyla güncellenen verilere göre, temizlik ücretlerinde standart bir tarifenin olmaması büyük bir fiyat karmaşasına yol açarken; ev sahipleri artık haftalık temizlik yerine aylık periyotlara yönelmek zorunda kalıyor.
Evin büyüklüğü ve banyo sayısı fiyatı doğrudan belirliyor
Temizlik ücretlerinde evin oda sayısı kadar, hijyenin en zor sağlandığı alanlar olan mutfak ve banyo sayısı da belirleyici rol oynuyor. Stüdyo ve 1+1 daireler için ortalama 4 saatlik bir hizmet 2 bin liradan kapı açarken, 3+1 gibi geniş dairelerde bu rakam 6 bin liraya kadar çıkabiliyor. İnşaat sonrası temizlik, villa veya ofis gibi özel alanlarda ise fiyatlar katlanarak artıyor.
Ütü ve yemek artık "ekstra" kalem sayılıyor
Geçmişte temizlik paketinin bir parçası olarak görülen hizmetler artık ayrı ücretlendiriliyor. Birçok temizlik çalışanı ütü, yemek yapma veya çocuk bakımı gibi işleri tamamen reddederken; bu hizmetleri kabul edenler ana ücrete ek olarak 1000 liraya kadar ilave bedel talep ediyor. Fiyat belirleme yetkisinin tamamen çalışanın inisiyatifinde olması, piyasada büyük değişkenlikler yaratıyor.
2 milyon çalışan kayıt dışı ve güvencesiz
Ev İşçileri Dayanışma Sendikası (Evid-Sen) Başkanı Gülhan Benli, sektörün acı tablosuna dikkat çekerek Türkiye’de yaklaşık 2 milyon temizlik çalışanının bulunduğunu ve büyük kısmının kayıt dışı olduğunu vurguladı. 10 günün altındaki çalışmalarda sosyal güvence sağlanmazken, daha uzun süreli çalışmalarda dahi emekliliğe esas sigorta yükümlülüklerinin yerine getirilmemesi ciddi bir sorun oluşturmaya devam ediyor.
Kimyasallar ve fiziksel zorluklar sağlığı tehdit ediyor
Yüksek ücretlere rağmen temizlik işçileri ağır risklerle karşı karşıya. Ağır kimyasal temizlik ürünlerine maruz kalmak kronik egzama, cilt yaraları ve solunum yolu hastalıklarını tetiklerken; yoğun fiziksel efor bel, boyun ve eklem rahatsızlıklarına yol açıyor. Sigortasız çalışan işçiler, yaşadıkları iş kazası veya meslek hastalıklarının tedavi masraflarını çoğu zaman kendi cebinden karşılamak zorunda kalıyor.
