Adana'nın Kozan ilçesinde Gaziköy Mahallesi sakinleri, dedelerinden kalan sepet örme zanaatını yaşatmaya çalışıyor. Bir zamanlar tarlaların ve evlerin en önemli ihtiyacı olan bu el emeği ürünler, bugün yerini hızla seri üretim plastik eşyalara bırakıyor.
Modern hayatın getirdiği kolaylıklar karşısında zorlanan ustalar, sadece birkaç kişilik bir kadroyla ayakta kalma mücadelesi veriyor. Geçmişte pazarlarda kapış kapış satılan sepetler, artık sadece sınırlı sayıda alıcı bulabiliyor.
ZANAATIN SON TEMSİLCİLERİ DİRENİYOR
63 yaşındaki Kemal Süzgün, 40 yılını sazlıklardan topladığı kamışları işleyerek geçirdi. Çocuklarını bu sepetlerden kazandığı parayla büyüttüğünü söyleyen Süzgün, eskiden bu ürünlerin sadece bir eşya değil, aynı zamanda bir takas aracı olduğunu hatırlatıyor. Ustalar geçmişte sepetleri buğday, bulgur veya tavukla değiştirerek temel ihtiyaçlarını karşılıyordu.
PLASTİĞİN HAKİMİYETİ KÜLTÜRÜ BİTİRİYOR
Bugün ise durum tamamen farklı. Pamuk üretimindeki düşüş ve plastik eşyaların ucuzluğu, bu geleneğin en büyük düşmanı haline geldi. Genç nesil, el emeğinin karşılığını maddi olarak alamadığı için bu zanaata mesafeli duruyor. Süzgün, bu kültürel mirasın tamamen yok olmasından endişe duyuyor ve sanatın korunması için destek bekliyor.
