Antalya'da yaşayan 4 yaşındaki Gökçe Şen, henüz üç yaşındayken hayatını kökten değiştiren bir haberle karşı karşıya kaldı. Grip şikayetiyle gidilen hastanede konulan T hücreli Akut Lenfoblastik Lösemi (T-ALL) teşhisi, küçük kızın ve ailesinin dünyasını bir anda bambaşka bir boyuta taşıdı. O günden bu yana hastane koridorları, kemoterapi süreçleri ve katı hijyen kurallarıyla çevrili bir yaşam süren Gökçe, dış dünyadan izole bir şekilde hayata tutunmaya çalışıyor. Enfeksiyon riskinin en büyük düşmanları olduğu bu zorlu süreçte, Gökçe'nin en büyük hayali ise yaşıtlarının doğal bir parçası olan okul ortamına adım atabilmek.
Hastalıkla Gelen Zorunlu İzolasyon
Anne Kevser Şen, kızının hastalık sürecini anlatırken yaşadıkları çaresizliği ve değişen yaşam düzenini şu sözlerle ifade ediyor: Hastalığı ilk öğrendiğinizde dünyanız başınıza yıkılıyor. O zamana kadar löseminin ne olduğunu bile tam olarak bilmediğimi fark ettim. Ancak tedavinin varlığı en büyük tesellimiz oldu. Enfeksiyon riski nedeniyle hayatımız tamamen değişti. Eskiden parka götürdüğümüz, arkadaşlarıyla sosyalleşen çocuğumuz, artık sadece evde ve hastane ortamında vakit geçirebiliyor. Gökçe'nin arkadaş olarak tanıdığı kişiler, ne yazık ki sadece hastane koridorlarında birlikte vakit geçirdiği birkaç çocukla sınırlı kaldı. Bu durum, bir çocuğun dünyası için oldukça kısıtlayıcı olsa da Gökçe, hiçbir şeye küsmeden, elindeki boyama kalemleriyle mutlu olmayı başararak hayata karşı büyük bir direnç gösteriyor.
Kardeşlik Bağlarını Güçlendiren Zorlu Süreç
Tedavi süreci sadece Gökçe'yi değil, tüm aileyi ve özellikle ablasıyla olan ilişkisini de derinden etkiledi. Hastalığın başlangıç dönemlerinde enfeksiyon riskinden dolayı ablasından uzun süre ayrı kalmak zorunda kalan Gökçe, bu durumdan oldukça etkilenmişti. Anne Şen, bu süreci şu şekilde aktarıyor: Ablasına da enfeksiyon riskinden dolayı maskesiz yaklaşmaması ve bazı kurallara dikkat etmesi gerektiğini anlattık. Aslında ilk başlarda birbirlerine bu kadar düşkün değillerdi. Ancak uzun süre ayrı kaldıktan sonra aralarındaki bağ daha da güçlendi. Gökçe sürekli ablasının yanına oturmak, ona sarılmak ve onunla vakit geçirmek istiyordu. Şimdi ikisi de bu sürece alıştı. Bu zorlu süreç, aslında kardeşlik bağlarını hiç olmadığı kadar güçlendirdi. Ablasının okul arkadaşlarıyla telefonda konuşmasını bile kıskanan Gökçe, kendi arkadaş çevresini kuracağı günlerin hayalini kuruyor.
İyileşme Yolunda Umut Veren Adımlar
Şu anda tedavinin idame aşamasında olduklarını belirten aile, test sonuçlarının temiz gelmesiyle birlikte büyük bir moral buldu. Evde devam eden kemoterapi ilaçlarıyla süreci yönetmeye çalışan Şen ailesi, her şeyin yolunda gitmesi durumunda bir yıl sonra tedavinin tamamlanmasını umut ediyor. Gökçe'nin okula gitme isteğini kırmamak için ona 5 yaşına geldiğinde okula başlayacağını söyleyen anne, kızının hayal kırıklığı yaşamaması için büyük bir hassasiyet gösteriyor. Moral ve motivasyonun bu sinsi hastalıkla mücadelede en az ilaçlar kadar etkili olduğunu vurgulayan Kevser Şen, kızının okula başlayacağı, arkadaşlarıyla oyunlar oynayacağı ve boyama yapacağı o günleri sabırsızlıkla beklediklerini ifade ediyor. Gökçe'nin bu masum hayali, ailenin en büyük motivasyon kaynağı olmaya devam ediyor.
