Diyarbakır’ın Eğil ilçesinde yaşayan Mehmet Nesih Memiş, spina bifida hastası 10 yaşındaki oğlu Zeynel’in kısıtlı hareket kabiliyeti nedeniyle göremediği yerleri evlerinin duvarına taşıyor. Hiçbir resim eğitimi almayan baba, elindeki kısıtlı boya imkanlarıyla oğlunun zihnindeki manzaraları birer tablo gibi dış cepheye yansıtıyor.
Duvardaki hayaller
Zeynel, fiziksel engeli ve ayağındaki iyileşmeyen yaralar sebebiyle dış dünyayı keşfetmekte zorlanıyor. Baba Memiş, oğlunun "uzun bir yola gitme" hayalini karşılamak için duvara boydan boya manzaralı bir yol çizdi. Zeynel ne zaman yeni bir şey hayal etse, baba hemen fırçasını alıp o hayali beton duvarın üzerine konduruyor. Küçük çocuk, denizden piknik alanlarına kadar görmek istediği her şeyi babasının yardımıyla evinin önünde buluyor.
Mutluluk odaklı bir çaba
Baba Memiş, devletin sağladığı destekler için minnettar olduğunu ancak bir baba olarak çocuğunun ruhunu beslemenin kendi görevi olduğunu söylüyor. Küçük Zeynel ise babasının çizdiği resimlere bakarak moral buluyor. Hatta babasına Babalar Günü hediyesi olarak sevdiği öğretmeninin resmini duvara çizdirmeyi planlıyor. Bu küçük ev, şimdi bir babanın evladına olan sevgisiyle şekillenen dev bir tuvale dönüşmüş durumda.
Peki, bu durum aileyi nasıl etkiliyor?
Zeynel için bu duvar sadece bir resim değil, aynı zamanda dış dünyaya açılan bir pencere görevi görüyor. Fiziksel engellerin yarattığı sınırları babasının sanatı sayesinde aşan çocuk, hayal kurmaya devam ediyor. Sizce bir babanın sunduğu bu manevi destek, çocuğun iyileşme sürecini nasıl etkiler?
