Türk edebiyatına yön veren Yedi Güzel Adam topluluğunun üyelerinden Alaeddin Özdenören, 1969 yılında yolunu Erzurum’un Dumlu bölgesine düşürmüş. Türkiye Dil ve Edebiyat Derneği’nden Taner Özdemir’in araştırması, şairin vatani görevini 51. Tümen’de yaparken tuttuğu notları gün yüzüne çıkardı. Bu notlar, bir askerin gözünden 60’lı yılların Erzurum’unu anlatıyor.
DUMLU’DA GEÇEN ZORLU GÜNLER
Özdenören, askerlik günlerini anlatırken özellikle Dumlu’nun Gökçeyamaç köyündeki evlere dikkat çekiyor. Sert kış şartları nedeniyle yer altına inşa edilen bu yapılar, şairi oldukça şaşırtmış. Bölge halkının yoksulluğa rağmen sergilediği misafirperverlik ise hatıralarının en sıcak kısmı olmuş. Şahap Paşa Tabyası’nı da yakından inceleyen yazar, o dönemki savunma yapılarının ihtişamını notlarına taşımış.
KIŞIN GERÇEK YÜZÜYLE TANIŞMA
Şairin hafızasında Erzurum’a dair en keskin izi ise mevsim koşulları bırakmış. Özdenören, o yılları özetlemek için "Kışın ne demek olduğunu orada öğrendim" cümlesini kuruyor. Bugün bu hatıralar, sadece bir şairin anıları değil, aynı zamanda 1960’ların Erzurum’una dair edebî bir belge niteliği taşıyor. Şehrin kültürel hafızasına eklenen bu notlar, Erzurum ile Yedi Güzel Adam arasındaki bağı da somutlaştırıyor.
