Gaziantep'te yaşayan 70 yaşındaki Mehmet Sait Dayak, 7 yıl önce alzaymır teşhisi alınca kendi mahallesinde bile yönünü şaşırmaya başladı. Kendi bildiği sokaklarda kaybolan ve aile içi ilişkileri kopma noktasına gelen Dayak, Meral-Beyhan Uslu Alzaymır Merkezi ile tanıştıktan sonra bambaşka bir sürece girdi.
SOKAKLARDAN ATÖLYELERE UZANAN DEĞİŞİM
Mehmet Bey, 3 yıldır haftanın iki günü bu merkeze gidiyor. Zeka oyunları, müzik dersleri ve ahşap boyama gibi aktiviteler sayesinde ince motor becerilerini yeniden kazandı. Eskiden gün boyu odasından çıkmayan ve sürekli uyuyan Dayak, şimdi arkadaşlarıyla sohbet ediyor ve evdeki gerginliğini üzerinden atıyor. Ailesi, onun bu merkezle birlikte hem fiziksel hem de zihinsel olarak nasıl toparlandığını yakından gözlemliyor.
PEKİ BU DURUM NE ANLAMA GELİYOR
Alzaymır, sadece unutkanlık değil; sosyal izolasyonu da beraberinde getiren bir süreç. Mehmet Bey’in hikayesi, doğru sosyal destekle bu hastalığın etkilerinin nasıl yavaşlatılabileceğini gösteriyor. Bir hastanın evine kapanmak yerine sosyal hayata katılması, hem hastanın yaşam kalitesini artırıyor hem de hasta yakınlarının üzerindeki yükü azaltıyor. Şimdi merak edilen ise bu tür merkezlerin sayısının artıp artmayacağı. Bu yöntem, alzaymırla mücadele eden diğer aileler için önemli bir umut kapısı haline geliyor.
