Gaziantep'te yaşayan 83 yaşındaki Fikri Koz, hayatının büyük bir bölümünü mekanik cihazların ve teknik detayların dünyasında geçirdi. Gençlik yıllarında ailesinin yönlendirmesiyle adım attığı otomobil tamirhanesinde başlayan mesleki serüveni, daha sonra Büyükşehir Belediyesi Park ve Bahçeler Müdürlüğü'ndeki uzun yıllara dayanan hizmetiyle devam etti. Emekliliğinin ardından bile çalışma azmini kaybetmeyen Koz, bir kuyumcu atölyesinde makinelerle uğraşmaya devam ederken, unutkanlık şikayetleriyle başlayan süreç ona Alzheimer teşhisini getirdi. Ancak bu teşhis, onun üretkenliğine ve hayata tutunma arzusuna engel olmadı.
Mesleki Tutku Tedavi Sürecine Işık Tutuyor
Fikri Koz, hastalığının ilerlemesiyle birlikte eşi Necla Koz ile beraber Gaziantep Büyükşehir Belediyesi bünyesinde hizmet veren Meral-Beyhan Uslu Alzheimer Merkezi'nin kapısından içeri girdi. Eşiyle aynı kaderi paylaşan ve benzer bir teşhis alan Koz, merkezin sunduğu sosyal imkanlar, spor aktiviteleri ve oyunlarla rehabilite olmaya başladı. Ancak onu diğerlerinden ayıran en belirgin özellik, mesleki alışkanlıklarını bir an olsun bırakmaması oldu. Merkezde geçirdiği vakitlerde boş durmayı tercih etmeyen Koz, çevresindeki bakım ve onarım gerektiren her türlü detayı büyük bir titizlikle takip ediyor. Kapı menteşelerinden masa ve sandalyelere, basit elektronik cihazlardan çeşitli araç gereçlere kadar pek çok eşyayı gönüllü olarak onaran Koz, bu uğraşın kendisine büyük bir moral kaynağı olduğunu ifade ediyor.
Geçmişin Deneyimi Bugüne Rehberlik Ediyor
Aktif çalışma hayatında şofbenlerden kalorifer sistemleri üretecek kadar yaratıcı ve meraklı bir kişiliğe sahip olan Koz, tamirciliği sadece bir iş değil, bir yaşam biçimi olarak tanımlıyor. Geçmişte yaptığı çalışmaların bugün kombi teknolojisinin temelini oluşturduğunu belirten Koz, evindeki eski cihazları tamir ederek onları yeniden işlevsel hale getirme tutkusunu merkezdeki arkadaşlarına ve eğitmenlerine de yansıtıyor. Alzheimer merkezindeki hocaların ve arkadaşlarının teknik konularda kendisinden fikir almasından büyük mutluluk duyduğunu dile getiren Koz, bu etkileşimin zihinsel sağlığına olumlu katkı sağladığını vurguluyor. Eşiyle birlikte servisle merkeze gelip gitmenin, sosyal hayata adaptasyonlarını kolaylaştırdığını ve evdeki durağanlıktan kurtulmalarını sağladığını belirtiyor.
Üretkenlik Alzheimer ile Mücadelede En Büyük Destekçisi
Fikri Koz, merkezdeki tamir faaliyetlerini bir sorumluluktan ziyade, içinden gelen bir dürtü olarak görüyor. Bozuk bir eşya gördüğünde duramadığını ve onu mutlaka çalışır hale getirmek istediğini söyleyen Koz, bu süreçte yeteneklerini kullanmanın kendisine çok iyi geldiğini ifade ediyor. Eşi Necla Hanım'ın, evdeki eski cihazları tamir edip yenilerini almadığı için tatlı sitemlerine maruz kalsa da, bu tutkusundan vazgeçmiyor. Alzheimer merkezinde geçirdiği zamanın, hastalığın etkilerini hafiflettiğini ve kendisine yeni bir yaşam alanı sunduğunu belirten Koz, teknik becerilerini kullanarak merkezin ihtiyaçlarını gidermeye ve çevresine faydalı olmaya devam ediyor. Bu azmi, hem diğer hastalar için bir motivasyon kaynağı oluşturuyor hem de Alzheimer ile mücadelede sosyal katılımın ne kadar önemli olduğunu gözler önüne seriyor.
