17 Ağustos 1999 gecesi saatler 03.02'yi gösterdiğinde Türkiye büyük bir felaketle sarsıldı. Marmara Depremi, binlerce aileyi evsiz bırakırken, kurtarma ekipleri için de hayatlarının en ağır sınavı başladı. İzmir Büyükşehir Belediyesi İtfaiye Dairesi'nden bölgeye giden ekipler, o gün yaşadıkları travmaları ve aradan geçen yıllara rağmen dinmeyen acılarını hatırlatıyor.
Gözyaşları ve tükenen umutlar
İtfaiye Amiri Ali Hikmet Küçükgül, Gölcük’e vardıklarında karşılaştıkları manzaranın ağırlığını unutamıyor. 13 gün boyunca enkaz altında kalanları kurtarmaya çalışan Küçükgül, o günlerde 14 kilo verdiğini söylüyor. Enkaz başında kendi çocuklarını düşünerek ağladığını belirten Küçükgül, bugün bile televizyonda deprem görüntülerine rastladığında kanalı değiştirmek zorunda kalıyor. Meslektaşı Bülent Yanaşık ise bölgeye gittiğinde sadece bir enkazla değil, yıkılmış koca bir mahalleyle karşılaştıklarını anlatıyor. Yanaşık, "Molaya çıktığımızda insanların çaresiz bakışları bizi bırakmıyordu, dinlenmek bile imkansızdı" diyerek o günlerin yükünü hala taşıdığını vurguluyor.
Travmaların hayatımıza etkisi
Yaşananlar sadece kurtarma ekiplerinin değil, hayatta kalan herkesin hayatını değiştirdi. İtfaiyeci Mümin Yavuz, depremden döndükten sonra uzun süre kapalı alanlara girmekte zorlandığını ve dört duvarın üzerine geldiğini hissederek ciddi bir travma yaşadığını dile getiriyor. Bugün kendi evinde ailece deprem tatbikatları yapan Yavuz, o günlerin acısının kendisini her zaman hazırlıklı olmaya ittiğini söylüyor. Abdül Duyulur ise deprem bölgesinde tanıştığı bir ailenin dramını yıllar sonra İzmir'de tesadüfen tekrar görmüş olmanın şaşkınlığını yaşıyor. Peki, biz bu tecrübelerden ders çıkarıp kendi hazırlığımızı yaptık mı? İtfaiyecilerin o gün yaşadığı çaresizliği bir daha yaşamamak için deprem çantası hazırlamak ve evdeki riskleri azaltmak artık bir tercih değil, hayati bir zorunluluk.
