Sivas'ın Şarkışla ilçesine bağlı Kışla köyü, geçmişin kalabalık günlerinden geriye kalan derin bir sessizliğin içine gömülmüş durumda. Bir zamanlar 20 hanenin bulunduğu, çocuk seslerinin sokaklarında yankılandığı bu yerleşim yeri, günümüzde sadece tek bir ailenin yaşam mücadelesine tanıklık ediyor. Doğal afetlerin yıkıcı etkisi ve ardından gelen yoğun göç dalgası, köyü adeta zamanın durduğu bir noktaya dönüştürdü. Şimdilerde ise bu terk edilmişlik, köyü doğa yürüyüşü yapanlar, maceraseverler ve fotoğraf tutkunları için keşfedilmesi gereken gizemli bir durak haline getirdi. İlçe merkezine 20 kilometre mesafede bulunan köy, harabeye dönen evleri ve ıssız sokaklarıyla ziyaretçilerine hüzünlü bir atmosfer sunuyor.
Yalnızlığın ortasında süren hayat
Köyde yaşamını sürdüren 55 yaşındaki Cebrail Gültekin, 8 yıldır bu ıssız coğrafyada ailesiyle birlikte hayata tutunmaya çalışıyor. Evli ve 6 çocuk babası olan Gültekin, geçimini küçükbaş hayvancılık ve bahçe işleriyle sağlıyor. Köyün tamamen boşaldığına dair genel kanının aksine, kendisinin burada varlık göstermesi ziyaretçilerde büyük bir merak uyandırıyor. Gültekin, köye gelen yabancıların kendisini gördüklerinde şaşkınlıklarını gizleyemediklerini belirterek, insanların özellikle tek bir hanenin nasıl ayakta kaldığını ve burada nasıl bir yaşam sürdüğünü anlamaya çalıştıklarını ifade ediyor. Köyü ziyaret edenlerle kurduğu iletişim, onun için bu sessiz coğrafyada vakit geçirmenin en önemli yollarından biri haline gelmiş durumda.
Doğaseverlerin yeni keşif noktası
Kışla köyünün sunduğu doğal güzellikler ve geçmişin izlerini taşıyan mimari yapılar, bölgeyi bir cazibe merkezi kılıyor. Özellikle dron çekimleri yapan fotoğrafçılar, köyün kuş bakışı görüntüsündeki hüzünlü estetiği yakalamak için buraya akın ediyor. Şarkışla'dan gelen Büşra Baydemir, köyün geçmişini araştırdığında 20 hanelik canlı bir yerleşim yerinden geriye kalan bu ıssızlığın kendisini derinden etkilediğini dile getiriyor. Köyün etrafındaki eşsiz manzaranın, terk edilmiş evlerin yarattığı dramatik atmosferle birleşmesi, fotoğrafçılar için bulunmaz bir kompozisyon oluşturuyor. Ziyaretçiler, köyün sadece boş olduğunu değil, aynı zamanda doğanın yavaş yavaş yaşam alanlarını geri alışına da şahitlik ediyor.
Merak duygusu ıssızlığa çekiyor
Köyü merak ederek ziyaret eden bir diğer isim olan Hatice Nur Kızılkaya ise, uzun süredir köyün suyunu kullandıklarını ancak köyün içini hiç görmediklerini belirtiyor. Boş olduğu söylentilerini yerinde görmek isteyen Kızılkaya, köye girdiklerinde karşılaştıkları sessizliğin ve terk edilmişliğin gerçekliğini vurguluyor. İnsanların hayatlarından izler taşıyan evlerin arasında dolaşırken, bir zamanlar burada yaşanan canlılığın hayaliyle baş başa kalıyorlar. Kışla köyü, bugün sadece bir ailenin yaşamına ev sahipliği yapsa da, ziyaretçilerin ilgisi sayesinde unutulmaya yüz tutmuş bir tarihin sessiz tanığı olmaya devam ediyor. Köy, hem bir yaşam mücadelesinin merkezi hem de geçmişin hüzünlü bir yansıması olarak varlığını sürdürüyor.
