Sivas’ın merkezinde, her gün binlerce insanın önünden geçip gittiği o taş aslında çok derin bir hikayeye sahip. Osmanlı döneminde toplumsal dayanışmanın en zarif yöntemlerinden biri olan sadaka taşları, bugün unutulmaya yüz tutmuş durumda.
GÖRÜNMEZ BİR NEZAKET KÖPRÜSÜ
Geçmişte sadaka taşları, alan elin veren eli görmediği bir sistem üzerine kuruluydu. Hayırseverler yatsı karanlığında sadakasını taşın içine bırakır, ihtiyaç sahipleri de sadece ihtiyacı kadarını alırdı. Bu sistem sayesinde veren kişi gurura kapılmaz, alan kişi ise rencide olmazdı. İnsanlar arasında kurulan bu güven ve nezaket bağı, dönemin toplumsal huzurunun temel taşlarından biriydi.
BUGÜN NEDEN HATIRLAMALIYIZ
Şimdilerde cami avlusunda duran bu taş, işlevini yitirmiş bir dekor gibi görülüyor. Sivas’a tatile gelenler ve yerel halk, taşın tarihsel anlamını çoğu zaman bilmiyor. Fatih Doğan gibi tarihe meraklı ziyaretçiler, bu geleneğin unutulmasının geçmişten kopuşun bir işareti olduğunu düşünüyor. Modern dünyada yardımlaşma yöntemleri değişse de, bu taşlar bize karşılıksız iyiliğin ne kadar basit ve zarif olabileceğini hatırlatıyor. Sence bugün böyle bir gelenek tekrar canlandırılabilir mi, yoksa sadece müzelerde mi kalmalı?
