Gaziantep'in tarihi dokusunu yansıtan dar bir sokakta, sadece üç metrekarelik bir alana sığdırılmış koca bir ömür ve kadim bir sanat yatıyor. Seksen dört yaşındaki Yaşar Elbir, modern dünyanın seri üretim çılgınlığına inat, 1995 yılından bu yana el tezgahının başında ilmek ilmek kültür dokuyor. İlerleyen yaşına rağmen çalışma azminden hiçbir şey kaybetmeyen Elbir, geleneksel yöntemlerle ürettiği kilimlerin sadece birer ev eşyası değil, aynı zamanda birer sanat eseri olduğunu kanıtlıyor.
Küçük dükkanda büyük bir dünya
Elbir'in çalışma alanı oldukça kısıtlı olsa da, ürettiği eserlerin ulaştığı coğrafyalar oldukça geniş. Gaziantep'in yerel pazarının ötesine geçen bu el emeği ürünler, bugün Amerika Birleşik Devletleri, Almanya ve Fransa gibi dünyanın pek çok farklı noktasına gönderiliyor. Geçmişte Osmanlı evlerinin başköşesinde, Yörük çadırlarının sedirlerinde yer bulan bu kilimler, bugün modern dünyanın farklı köşelerinde duvar süsü veya dekoratif örtü olarak yeniden hayat buluyor. Elbir, günde iki adet kilim dokuyarak hem mesleğini icra ediyor hem de geleneksel dokuma sanatının unutulmaması için büyük bir çaba sarf ediyor.
Sağlıklı ve geleneksel dokunuşlar
Üretim sürecinin oldukça yorucu olduğunu ancak ortaya çıkan sonucun verdiği mutluluğun tüm yorgunluğunu sildiğini ifade eden Yaşar Usta, el dokuması ürünlerin doğallığına dikkat çekiyor. Makine üretimi halıların aksine, kendi tezgahında ürettiği kilimlerin sağlıklı ve uzun ömürlü olduğunu belirten Elbir, bu ürünlerin kullanım alanlarının genişliği sayesinde her dönem talep gördüğünü vurguluyor. 1942 yılında Gaziantep'in Şahinbey ilçesinde dünyaya gelen usta, mesleğini bir yaşam biçimi olarak benimsediğini ve her ilmekte geçmişin izlerini geleceğe taşıdığını dile getiriyor.
Son temsilciden yeni nesillere çağrı
Kilim dokumacılığının günümüzde neredeyse yok olmaya yüz tuttuğunu ve bu zanaatı icra eden son isimlerden biri olduğunu belirten Yaşar Elbir, mesleğin devamlılığı konusunda oldukça hassas. Yanında yetiştirdiği öğrencileriyle birlikte bu kadim sanatı genç kuşaklara aktarmaya çalışan Elbir, öğrenmeye hevesli olan herkese kapısının açık olduğunu ifade ediyor. Azimli öğrencileriyle birlikte tezgahın başında saatler geçiren usta, bir kilimin inceliklerini sabırla anlatırken, bu kültürel mirasın kendisinden sonra da yaşaması için büyük bir gayret gösteriyor. Elbir'in bu çabası, sadece bir mesleği değil, aynı zamanda bir toplumun estetik anlayışını ve el becerisini de koruma altına alıyor.
