Gaziantep'in Oğuzeli ilçesinde sonbaharın gelişiyle birlikte hummalı bir çalışma başladı. Bağlardan toplanan taze üzümler, bölgenin köklü geleneklerini yansıtan yöntemlerle işlenerek kış aylarının vazgeçilmez enerji kaynakları olan cevizli sucuk ve bastığa dönüştürülüyor. Yöre halkı için bir gelenek olmanın ötesinde, adeta bir şifa deposu olarak görülen bu ürünler, hem yerel halkın hem de şehri ziyaret edenlerin yoğun ilgisiyle karşılaşıyor. Üretim süreci, hasat edilen üzümlerin tepeleme usulüyle sıkılarak suyunu çıkarmasıyla başlıyor ve dev kazanlarda nişasta ile buluşan bu öz, eşsiz bir lezzet şölenine dönüşüyor.
Kuşaktan kuşağa aktarılan bir meslek mirası
Oğuzeli ilçesine bağlı Çaybaşı Mahallesi'nde bu kadim geleneği sürdüren 40 yaşındaki Nizamettin Yılmaz, üretimin tamamen organik ve katkısız olduğunu vurguluyor. Yılmaz, bu işin dedesinden babasına, ondan da kendisine miras kaldığını belirterek, bu kültürü gelecek kuşaklara aktarmanın sorumluluğunu taşıdıklarını ifade ediyor. Yılda sadece bir ay süren bu yoğun mesai dönemi, ailenin bir araya gelerek geleneksel yöntemleri titizlikle uyguladığı bir zaman dilimi olarak öne çıkıyor. Üretilen ürünlerin doğallığı, bölge halkının bu lezzetlere olan güvenini ve talebini her geçen yıl daha da artırıyor.
Doğal yöntemlerle hazırlanan kışlık lezzetler
Cevizli sucuk yapımı, ipe dizilen cevizlerin kaynayan üzüm suyu ve nişasta karışımına batırılmasıyla başlıyor. Bu işlemin ardından birkaç gün kurumaya bırakılan sucuklar, kıvamını aldığında tüketime hazır hale geliyor. Bastık ise özel bezlerin üzerine ince bir katman halinde serilerek güneşin altında doğal yollarla kurutuluyor. Her iki ürün de kış aylarında enerji ihtiyacını karşılamak için tercih edilen, bölgeye özgü en sağlıklı atıştırmalıklar arasında yer alıyor. Üretim sürecindeki her aşama, hiçbir katkı maddesi kullanılmadan tamamen doğal yöntemlerle gerçekleştiriliyor.
Yoğun talep yerel üretimi sınırlıyor
Nizamettin Yılmaz, kendi imalatları olan bu ürünlerin gördüğü yoğun ilgiden memnun olduklarını ancak üretim kapasitesinin sınırlı olduğunu belirtiyor. Yakın çevreden gelen taleplerin fazlalığı nedeniyle ürünlerin dış pazara ulaşması bazen zorlaşıyor. Yılmaz, bu özel lezzetlerin sadece bir gıda maddesi değil, aynı zamanda Gaziantep'in kültürel dokusunun bir parçası olduğunu ifade ediyor. Kendi tüketimleri için ayırdıkları miktarın dışında kalan ürünler, kısa sürede tükenerek bölge halkının kışlık erzak ihtiyacını karşılıyor. Bu geleneksel üretim tarzı, modern çağda bile doğal ve sağlıklı beslenmenin mümkün olduğunu kanıtlar nitelikte.
