Adana'nın Çukurova ilçesinde yaşayan Ferhan Kütük, tam on dört yıldır evinin kapısını her çaldığında aynı umutla irkiliyor. Oğlu Ertuğrul Kütük, 21 Eylül 2012 tarihinde eşine sadece bir saatliğine dışarı çıkacağını söyleyerek evden ayrılmıştı. O günden bu yana geçen binlerce gün, acılı anne için sadece belirsizlikle dolu bir bekleyişten ibaret kaldı. Kütük'ün arkadaşı Hüseyin Basanay ile birlikte ortadan kaybolması, geride sadece cevaplanmamış sorular ve derin bir hüzün bıraktı.
Yanan otomobil ve sönen umutlar
Olayın üzerinden henüz yirmi gün geçmişken, iki arkadaşın içinde bulunduğu otomobil Osmaniye sınırları içerisinde terk edilmiş ve yakılmaya çalışılmış bir halde bulundu. Bu gelişme, ailelerin yüreğindeki endişeyi korkunç bir gerçeğe dönüştürdü. O dönemde yürütülen soruşturma kapsamında üç şüpheli gözaltına alınsa da, ifadelerinin ardından serbest bırakılmaları ailenin adalet arayışını daha da zorlaştırdı. Aradan geçen on dört yıl boyunca, Hüseyin Basanay'ın anne ve babası da evlatlarının acısına ve bu belirsizliğin getirdiği sağlık sorunlarına daha fazla dayanamayarak hayatlarını kaybetti. Ferhan Kütük ise bugün yetmiş bir yaşında, sağlık sorunlarıyla mücadele ederken tek bir dilekle hayata tutunuyor: Evladının ölü ya da diri bulunması.
Kefenlenemeyen bir evladın sessiz çığlığı
Anne Kütük, yaşadığı acıyı tarif ederken en çok bir mezar yerinin olmamasından yakınıyor. Bir cenazenin kefenlenip toprağa verilmesinin bile bir huzur olduğunu belirten anne, kendi evladının bir kefene dahi hasret kaldığını ifade ediyor. Evde her gün oğlunun fotoğrafına bakarak avunmaya çalışan Kütük, başkalarının cenazelerinde gördüğü ritüellerin kendisi için ne kadar büyük bir acı kaynağı olduğunu dile getiriyor. Ölüsü olan bir ailenin en azından yasını tutabileceğini, ancak kendisinin on dört yıldır bir mezar taşına bile dokunamadığını vurguluyor. Adalet Bakanlığı'nın faili meçhul dosyalarla ilgili yaptığı açıklamalar, acılı anne için yeniden bir umut ışığı oldu.
Çocukların babasız geçen yılları
Ertuğrul Kütük kaybolduğunda henüz üç ve beş yaşlarında olan çocukları, bugün artık birer genç haline geldi. Babalarının yokluğunda büyüyen çocuklar, annelerinin tüm çabalarına rağmen artık babalarının aranmasını istemediklerini belirterek, yaşadıkları hayal kırıklığını dile getiriyorlar. Ferhan Kütük, torunlarının babalarına karşı hissettiği bu kırgınlığın aslında babasız büyümenin getirdiği bir savunma mekanizması olduğunu biliyor. Evladının bir mezarı olması durumunda, en azından torunlarının babalarını ziyaret edebileceği bir yerin olmasını arzuluyor. Yetkililere seslenen Kütük, artık sadece evladının kemiklerine kavuşmak ve ona layık bir mezar yaptırarak bu bitmek bilmeyen bekleyişi sonlandırmak istediğini belirtiyor.
