Hatay'da yaşanan büyük deprem felaketinin ardından hayatı tamamen değişen 25 yaşındaki Barış Özbay, yaşadığı travmanın etkilerinden kurtulamayarak içine kapandı. Üniversite eğitimini yarıda bırakan ve vaktinin tamamını bilgisayar ile cep telefonu başında geçirmeye başlayan Özbay, sanal dünyanın derinliklerinde kaybolmayı tercih etti. Ailesiyle birlikte Antakya'daki müstakil evlerinde yaşam mücadelesi veren genç adam, yaşadığı bu sıra dışı değişimle Türkiye'nin gündemine gelmişti.
Tedavi sürecini reddederek eski alışkanlıklarına döndü
Üç ay süren hastane tedavisinin ardından evine dönen Barış Özbay, doktorların önerdiği tedavi planını ve ilaç kullanımını tamamen reddetti. Hayatını düzene sokmak gibi bir hedefi olmadığını belirten Özbay, günlerini ekran başında, sabahın ilk ışıklarına kadar süren bir mesai ile geçiriyor. Fiziksel görünümündeki değişimle de dikkat çeken genç adam, içinde bulunduğu durumu değiştirmek için hiçbir çaba sarf etmediğini ve mevcut yaşam tarzından memnun olduğunu dile getiriyor. Özbay, psikolojik tedavi yöntemlerinin hastaya durumunun kötü olmadığını anlatmak üzerine kurulu olduğunu iddia ederek, kendisinin her şeyin farkında olduğunu ancak iyileşmeyi tercih etmediğini savunuyor.
Kişisel bakımı tamamen terk etti
Yaşam standartlarını minimuma indiren Barış Özbay, kişisel hijyenini de tamamen ihmal etmiş durumda. İki aydan uzun süredir duş almadığını itiraf eden Özbay, bahçeye çıkmanın veya dış dünyayla iletişim kurmanın kendisi için bir anlam ifade etmediğini belirtiyor. Yemek yeme ihtiyacını dahi hissetmediğini söyleyen genç adam, sadece ağrı kesicilerle günü geçirdiğini ifade ediyor. Sosyal çevresinden ve doktorlardan gelen yardım tekliflerini geri çeviren Özbay, evde olmanın kendisine yettiğini ve dış dünyadaki hiçbir gelişmenin hayatında bir karşılığı olmadığını vurguluyor.
Sanal dünyanın gerçeklik algısı üzerindeki etkisi
Oyunlarda çok sayıda karakteri etkisiz hale getirdiğini ancak gerçek hayatta bir sineği öldürmenin bile kendisini üzdüğünü belirten Özbay, dijital dünyanın kendisi üzerindeki etkilerini sorguluyor. Sanal ortamda yaşadıklarının artık kendisinde bir heyecan yaratmadığını ifade eden genç adam, bu durumun ana sebebinin ebeveyn tutumları olabileceğini öne sürüyor. Çocuk yetiştirme sürecinin bireyin karakteri üzerindeki etkisine dikkat çeken Özbay, oyunların kendisini normal bir insanı etkilediği kadar etkilemediğini savunuyor. Kendi yaşam hikayesinin başkaları tarafından merak edilmesini veya haberleştirilmesini ise hayatında somut bir değişiklik yaratmadığı sürece anlamsız bulduğunu ifade ediyor.
