Türkiye'de pek çok meslek dalı gibi terzilik de dijitalleşme ve değişen iş alışkanlıkları arasında kendine yer bulmaya çalışıyor. Zonguldak Alaplı'da yaşayan Reşat Yavuz, 1964 yılından bu yana iğne ipliği elinden bırakmayarak eski usul ustalığı günümüze taşıyor. Rampalı Çarşı'daki atölyesinde üretimini sürdüren Yavuz, sadece kıyafet dikmiyor, aynı zamanda bir zanaatın son temsilcilerinden biri olarak direniyor.
Çırak krizi mesleği tehdit ediyor
Yavuz, mesleğin en büyük sorununun yeni neslin el sanatlarına olan ilgisizliği olduğunu vurguluyor. Eğitim sistemi ve gençlerin tercihlerinin değişmesiyle birlikte atölyelerde çalışacak çırak bulmak artık imkansız hale geldi. Usta terzi, 10 yıl gibi kısa bir sürede pantolon veya ceket dikecek usta bulmanın hayal olabileceği konusunda uyarıyor. Kendi oğlu da dahil olmak üzere çevresindeki birçok genç farklı sektörlere yönelirken, Yavuz mesleğinin sahipsiz kalmasından kaygı duyuyor.
52 yıllık sadık yoldaş
Yavuz'un atölyesindeki en dikkat çekici detay ise 52 yıl önce satın aldığı emektar dikiş makinesi. Teknolojinin hızla değiştiği ve her şeyin daha hızlı tüketildiği bir çağda, Yavuz ilk göz ağrısı olan Elmas marka makinesini hala aktif olarak kullanıyor. Manevi değeri paha biçilemez olan bu makineyi, gelen tüm satın alma tekliflerine rağmen elden çıkarmıyor. İlk günkü heyecanını koruyan 76 yaşındaki usta, sağlığı elverdiği sürece tezgahının başında olmaya kararlı.
