On iki Kasım 1999 tarihinde Düzce ve Kaynaşlı bölgesini sarsan büyük felaket, üzerinden geçen 27 yıla rağmen geride kalanların hafızalarında ve kalplerinde derin izler bırakmaya devam ediyor. O karanlık gecede evlatlarını ve yakınlarını kaybeden Mustafa Çillioğlu, aradan geçen onca zamana rağmen her yıl olduğu gibi bu yıl da mezarlık yolunu tuttu. Kaynaşlı'da toprağa verdiği beş çocuğu ve yedi akrabasının kabri başında dua eden Çillioğlu, yaşadığı büyük kaybın ağırlığını ve yıllardır süregelen özlemini dile getirdi. Ayşe, Fatma, Mehmet, Zehra ve Kazım isimli evlatlarının yanı sıra ağabeyinin eşi Müzeyyen ile yeğenleri Mustafa, Melike ve Gülseren'i aynı felakette yitiren acılı baba, bu ziyaretlerin kendisi için bir yaşam biçimi haline geldiğini ifade ediyor.
Zamanın iyileştiremediği derin yaralar
Kaynaşlı'nın o dönemde yaşadığı yıkımın boyutlarını hatırlatan Çillioğlu, bölgedeki mezarlıkta yatan 320 kişinin her birinin ayrı bir hikayesi ve ayrı bir acısı olduğunu vurguluyor. Depremin sadece binaları değil, insanların hayatlarını, hayallerini ve geleceklerini de yerle bir ettiğini belirten Çillioğlu, o günlerde yaşanan çaresizliği ve sonrasında gelen zorlu süreci şu sözlerle anlatıyor: Kaynaşlı gerçekten çok büyük bir yıkım geçirdi. Sadece biz değil, pek çok insan sakat kaldı, evsiz barksız kaldı ve çok zor şartlar altında hayata tutunmaya çalıştı. Ancak bizler, bu büyük felaketin getirdiği gözyaşlarını ve hüzünleri hep beraber göğüslemeyi bildik. Cenab-ı Hakk'ın verdiği sabırla bu acı dolu günleri geride bırakmaya gayret ettik.
Emanetlerin sahibine dönüşü
Mustafa Çillioğlu için mezarlık ziyareti, sadece bir anma değil, aynı zamanda inancının bir gereği olarak gördüğü bir buluşma noktası. Kaybettiği sevdiklerini birer emanet olarak nitelendiren Çillioğlu, bu emanetlerin vakti geldiğinde sahibine döndüğüne inanarak teselli buluyor. Yirmi yedi yıldır her fırsatta çocuklarıyla hasbihal etmeye geldiğini belirten baba, onların yokluğuna alışmanın mümkün olmadığını ancak ahirette yeniden kavuşma umudunun kendisini ayakta tuttuğunu ifade ediyor. Rabb'imizin huzurunda mahcup olmamak ve evlatlarının elinden tutarak yeniden bir araya gelmek, onun hayattaki en büyük tesellisi ve duası haline gelmiş durumda.
Gelecek nesiller için bir dua
Yaşanan bu büyük acının bir daha hiçbir topluma yaşatılmaması için dua eden Çillioğlu, deprem gerçeğinin unutulmaması gerektiğinin de altını çiziyor. Kendi yaşadığı kaybın büyüklüğüne rağmen, bütün insanlık için daha huzurlu ve felaketlerden uzak bir gelecek temennisinde bulunuyor. Yirmi yedi yıl önce yaşanan o yıkıcı gecenin ardından, geride kalanların birbirine kenetlenerek acılarını paylaştığını belirten Çillioğlu, bugün hala aynı mezarlıkta buluşan ailelerin birbirlerine destek olmaya devam ettiğini belirtiyor. Onun bu hüzünlü hikayesi, bir babanın evlatlarına olan bitmek bilmez sevgisinin ve inancının en somut göstergesi olarak Kaynaşlı'nın hafızasında yerini koruyor.
