Erzurum'un Oltu ilçesinde, Aslanpaşa Camii Sokak'ın köşesinde yer alan küçük bir dükkan, tam kırk yıldır değişmeyen bir ritme ev sahipliği yapıyor. 63 yaşındaki İmdat Doğan, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte tezgahının başına geçerek, yılların getirdiği tecrübeyle ayakkabıları yeniden hayata döndürüyor. İlçenin en kıdemli ayakkabı tamircilerinden biri olarak tanınan Doğan, sadece ayakkabı pençesi, dikim ve taban değişimi yapmakla kalmıyor; aynı zamanda valiz ve çanta gibi eşyaların onarımını da üstlenerek bölge halkının ihtiyaçlarına çözüm üretiyor. Mesleğini büyük bir sevgiyle icra eden usta, kendi emeğiyle geçimini sağlamanın verdiği huzuru her fırsatta dile getiriyor.
Zanaatın sessiz bekçisi
İmdat Doğan, mesleki serüvenini anlatırken Oltu'daki en eski tamircilerden biri olduğunu vurguluyor. Yıllar içerisinde sadık bir müşteri kitlesi edinen Doğan, yaptığı işin hem estetik hem de ekonomik açıdan değerli olduğunu belirtiyor. Ayakkabıların ömrünü uzatmanın, israfı önlemenin ve insanlara fayda sağlamanın kendisi için bir yaşam biçimi haline geldiğini ifade eden usta, dükkanının kapısını her gün aynı heyecanla açıyor. Müşterilerinin güvenini kazanmış olmanın verdiği gururla, her bir parçaya büyük bir titizlikle dokunmaya devam ediyor.
Çırak yetişmiyor, meslek unutulmaya yüz tutuyor
Ancak bu köklü zanaatın geleceği, İmdat Doğan'ı derin bir endişeye sürüklüyor. Genç neslin ayakkabı tamirciliğine olan ilgisizliği, usta zanaatkarın en büyük üzüntü kaynağı haline gelmiş durumda. Doğan, günümüzde gençlerin bu tür el emeği gerektiren işlere yönelmek yerine farklı alanları tercih ettiğini gözlemlediğini belirtiyor. Bu durumun, kendisi mesleği bıraktığında dükkanın kapanması ve bu zanaatın Oltu'da sona ermesi anlamına gelebileceğini ifade ediyor. Kendi yerini dolduracak bir çırak bulamamanın burukluğunu yaşayan Doğan, alın teriyle helal kazanç elde etmenin önemine dikkat çekiyor.
Emeğin ve alın terinin değeri
İmdat Doğan, gençlere kendi işlerini kurmanın ve bir zanaat sahibi olmanın kıymetini hatırlatıyor. Kendi işinin patronu olmanın, el becerisiyle bir şeyler üretmenin ve insanların sorunlarını çözmenin manevi tatmininin hiçbir şeyle kıyaslanamayacağını savunuyor. Oltu sokaklarında yankılanan çekiç seslerinin, kendisinden sonra da devam etmesini arzulayan usta, mesleğinin kaybolup gitmemesi için bir umut ışığı arıyor. Kırk yıllık tecrübesiyle hala ilk günkü gibi çalışan Doğan, zanaatının son temsilcilerinden biri olarak, bu kadim mesleğin değerinin anlaşılmasını bekliyor.
