Sivas'ın sert kış şartlarıyla bilinen ikliminde, baharın ilk ışıklarıyla birlikte gökyüzünde beliren tanıdık siluetler, Abdulvahabi Gazi Mahallesi sakinleri için artık bir gelenek haline geldi. Yıllardır aynı elektrik direğinin tepesini kendilerine yuva edinen leylek ailesi, sadece bir kuş türü olmanın ötesine geçerek mahallenin yerleşik sakinlerinden biri gibi kabul ediliyor. Kışın zorlu soğuklarını geride bırakıp sıcak bölgelere göç eden bu canlılar, mevsim döngüsüyle birlikte sadakatle yuvalarına geri dönerek yaşam döngülerini burada sürdürüyorlar.
Kuşaktan kuşağa aktarılan bir yuva mirası
Mahallede gözlemlenen bu ilginç durum, aslında doğanın kendi içinde kurduğu kusursuz bir devamlılığın yansıması olarak dikkat çekiyor. Anne ve baba leylekler yavrularını büyütüp onları uçmaya hazırladıktan sonra göç yolculuğuna çıkarken, yuvada yetişen yeni nesil leylekler bir sonraki yıl kendi ailelerini kurmak üzere yine aynı noktaya geri dönüyor. Bu durum, mahalle sakinleri arasında leyleklerin yuvayı kuşaktan kuşağa bir miras gibi devrettiği inancını güçlendiriyor. Mahalleli, bu kanatlı komşularını artık birer aile ferdi gibi benimsediklerini ve onların varlığından büyük mutluluk duyduklarını ifade ediyor.
Sabah namazı vaktinde gelen neşeli sesler
Mahalle sakinlerinden Yakup Kavlak, leyleklerle kurdukları bu özel bağı şu sözlerle anlatıyor: Mart ayı gelip havalar ısınmaya başladığında, Sivas'ın soğuk iklimine rağmen leyleklerimizin dönüşüyle baharı karşılıyoruz. Burada yumurtlayıp yavrularını büyütüyorlar, mahallemizin çevresini onlarla birlikte tanıyoruz. Özellikle sabah namazı vaktinde gagalarını birbirine vurarak çıkardıkları o kendine has sesler, mahallemizin sabah ritüeli haline geldi. Akşam saatlerinde ise dereden getirdikleri yiyeceklerle yavrularını beslerken sergiledikleri neşeli haller, tüm mahalleli tarafından ilgiyle izleniyor.
Baharın müjdecisi ve mahallenin simgesi
Leyleklerin sadece birer kuş olmadığını, aynı zamanda mevsimlerin habercisi olduğunu belirten mahalle sakinleri, bu canlıların gidişinin kışın yaklaştığını, gelişlerinin ise baharın müjdesi olduğunu vurguluyor. Yıllardır süregelen bu doğal komşuluk, mahalle kültürünün ayrılmaz bir parçası haline gelmiş durumda. Leyleklerin her sene kendi evlerine döner gibi aynı direğe konmaları, bölge halkı için hem bir huzur kaynağı hem de doğayla iç içe yaşamanın en somut örneği olarak görülüyor. Bu döngünün uzun yıllar daha devam edeceğine inanan mahalle sakinleri, leylekleri artık mahallenin bir sülalesi olarak kabul ediyor.
