Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Tarım Uygulama ve Araştırma Merkezi, akademik faaliyetlerin ötesine geçerek toplumsal fayda odaklı örnek bir projeye imza atıyor. Üniversite arazisinde gerçekleştirilen tarımsal üretim, elde edilen gelirle öğrencilerin eğitim hayatına doğrudan katkı sağlıyor. Yıl boyunca büyük bir emekle bakımı yapılan tarlalar, hasat döneminin gelmesiyle birlikte yüzlerce öğrenci için burs kaynağına dönüşüyor. Bu yıl gerçekleştirilen hasat çalışmaları, hem verimliliği hem de sağladığı sosyal destekle dikkatleri üzerine çekmeyi başardı.
Geleneksel ve doğal yöntemler bir arada
Merkez Müdürü Prof. Dr. Ahmet Demirbaş, yürütülen çalışmaların detaylarını paylaşırken üretim çeşitliliğine vurgu yaptı. Toplam 25 dekarlık bir alanda gerçekleştirilen üretim sürecinde, 15 dekarlık kısım tamamen doğal yöntemlerle, 10 dekarlık kısım ise geleneksel tarım teknikleri kullanılarak işlendi. Ayrıca, inovatif bir yaklaşımla yaklaşık 2 dekarlık alanda mor patates üretimi de yapıldı. Bu çeşitlilik, hem bilimsel araştırmalara zemin hazırlıyor hem de farklı ürünlerin verimlilik analizlerinin yapılmasına olanak tanıyor.
Eğitim için toprağa verilen emek
Hasat sürecini yerinde takip eden SCÜ Rektörü Prof. Dr. Ahmet Şengönül, merkezin yürüttüğü faaliyetlerin üniversitenin toplumsal katkı misyonunu en iyi şekilde yansıttığını belirtti. Çalışanlara kolaylıklar dileyen Şengönül, bu tür projelerin hem akademisyenlere hem de öğrencilere uygulamalı araştırma sahası sunduğunu ifade etti. Elde edilen ürünlerin satışından sağlanan gelirle 100’den fazla öğrenciye düzenli burs desteği sağlanması, projenin en anlamlı çıktısı olarak öne çıkıyor.
Gelecek yıl için büyüme hedefi
Üniversite yönetimi, elde edilen bu başarılı sonuçların ardından çıtayı daha da yükseltmeyi planlıyor. Prof. Dr. Ahmet Demirbaş, gelecek yıl ekim alanlarını genişleterek üretim kapasitesini artırmayı hedeflediklerini açıkladı. Bu genişleme stratejisiyle birlikte, burs imkânından yararlanan öğrenci sayısının da artırılması amaçlanıyor. Bilimsel verimlilik ile sosyal sorumluluğu birleştiren bu model, üniversitenin sadece bir eğitim kurumu değil, aynı zamanda toplumsal dayanışmanın da merkezi olduğunu kanıtlıyor.
