Nevşehir'in Acıgöl ilçesine bağlı Kozluca köyünde yaşayan 58 yaşındaki Dede Faruk Efe, sanayi sitesindeki atölyesinde alışılagelmişin dışında bir sanat icra ediyor. İlkokul eğitiminin ardından 1980 yılında Nevşehir Sanayi Sitesi'nde tabelacılık ve reklamcılıkla adım attığı iş hayatında, çocukluk yıllarından beri içinde taşıdığı resim tutkusunu mesleğiyle birleştirmeyi başardı. Bugün, traktör römorkları, at arabaları ve kamyon kasaları onun ellerinde birer tuvale dönüşüyor. Efe, metal yüzeyleri doğa manzaraları, canlı hayvan figürleri ve zarif çiçek motifleriyle süsleyerek, sanayinin gri atmosferine renk katıyor.
Sanayinin ortasında bir sanat atölyesi
Mesleğini sadece kendi atölyesinde değil, gelen talepler doğrultusunda çevre köy ve beldelere giderek de icra eden Efe, fırça işçiliğindeki ustalığıyla dikkat çekiyor. Yıllar içinde geliştirdiği tekniklerle demir yüzeylere hayat veren usta, yaptığı işin sadece bir boyama süreci olmadığını, aynı zamanda bir gelenek aktarımı olduğunu vurguluyor. Ancak bu renkli dünyanın üzerinde, mesleğin geleceğine dair kara bulutlar dolaşıyor. Efe, yıllardır sürdürdüğü bu zanaatı devredecek çırak bulamamaktan duyduğu üzüntüyü dile getiriyor.
Ustadan akademik dünyaya çağrı
Mesleğinin kaybolmaya yüz tuttuğunu belirten Dede Faruk Efe, 60 yaşına merdiven dayadığı bu günlerde, birikimlerini gelecek nesillere aktarmanın derdini yaşıyor. Üniversitelerdeki resim bölümü hocalarının dahi zaman zaman kendisine danışarak pratik yöntemleri sorduğunu ifade eden Efe, usta-çırak ilişkisiyle kazandığı bu tecrübenin akademik düzeyde de değerlendirilebileceğine inanıyor. Efe, bu kadim el sanatının yaşatılması için devletin el sanatlarıyla uğraşan ustaları tespit etmesi ve çıraklık eğitiminden üniversite müfredatına kadar çeşitli alanlarda bu tecrübeden faydalanılması gerektiğini savunuyor.
Gelecek nesillere aktarılacak bir miras
Sağlığı elverdiği sürece üretmeye ve demir yüzeyleri sanatla buluşturmaya devam edeceğini söyleyen Efe, yetkililerden bu mesleğin son bulmaması adına somut adımlar atılmasını bekliyor. Yetiştirdiği az sayıda elemanla mesleği ayakta tutmaya çalışan usta, sadece bir boyacı değil, aynı zamanda kırsal yaşamın estetik hafızasını taşıyan bir sanatçı olarak görülüyor. Efe'nin çağrısı, sadece kendi mesleği için değil, Türkiye genelindeki pek çok kaybolmaya yüz tutmuş zanaat dalı için de bir uyarı niteliği taşıyor. Sanayideki atölyesinde fırçasını her salladığında, aslında unutulmaya yüz tutmuş bir geleneği de yeniden canlandırıyor.
